Begin jaren tachtig in het kleine Schotse stadje Galashiels heeft John Davidson weinig anders aan zijn hoofd dan voetbal en meisjes. Wanneer hij fysieke en verbale tics begint te ontwikkelen, waardoor hij oncontroleerbaar vloekt en uithaalt, wordt hij met minachting en straf bejegend. Op school krijgt hij zweepslagen; zijn moeder Heather laat hem zijn maaltijden op de vloer van de woonkamer eten. Veel wordt duidelijk wanneer John zijn 14de de diagnose Tourette krijgt. Dat wil echter niet zeggen dat hij weet hoe hij ermee moet omgaan.
Dertien jaar later woont John nog steeds thuis en heeft hij zich grotendeels neergelegd bij zijn lot. Zijn leven verandert wanneer hij Dottie ontmoet. Ze is psychiatrisch verpleegkundige en moeder van een oude schoolvriend. Met haar geduldige hulp begint hij het zelfvertrouwen te vinden om uit de schaduw van zijn aandoening te treden.
Een warme, op ware feiten gebaseerde Britse parel.
Tussen 1989, toen John 16 was, werd er een documentaire “John’s Not Mad” over Davidson gemaakt. Er volgden tot 2016 nog vier vervolgdocu’s.
Image
