“Ik red me prima zonder jou,” zingt Nina Simone met haar prachtige, ingetogen stem op een cruciaal moment in Isabel Coixets “ Tre Ciotole ,” een sprankelend drama gebaseerd op een verhalenbundel van de gevierde Italiaanse schrijfster en activiste Michela Murgia.
Op een avond hebben Marta en haar partner Antonio een schijnbaar banaal meningsverschil dat escaleert en dat Antonio tot een besluit drijft: hij verhuist.
In de periode van wederzijdse rouw die volgt, stort restauranteigenaar Antonio zich op zijn werk, terwijl Marta, gymlerares op een middelbare school, thuiskomt in haar lege appartement en ketchup op crackers smeert voor het avondeten. Haar zus en haar vriendinnen maken zich zorgen om haar.
Marta maakt zich ingetogen zorgen om zichzelf, met name om haar eetstoornis en gebrek aan eetlust. Er is echter meer aan de hand: Ze heeft kanker.
Maar ze pakt haar zelfgenezing vooral aan op amusant eigenzinnige manieren, zoals het voeren van eenzijdige, kibbelende gesprekken met een ietwat bevuilde, levensgrote kartonnen afbeelding van een K-popster die ze op een dag uit de vuilnisbak vist, en het plaatsen van anonieme online recensies met één ster over Antonio's verder populaire en succesvolle restaurant.
Tre ciotole is een ingetogen Italiaanse parel die gedragen wordt door een schitterende Alba Rohrwacher. Af en toe nadenken over hoe er over je gedacht zal worden na je dood is nuttig en leerzaam voor het soort persoon dat je wilt zijn terwijl je er nog bent. Ooit, hopelijk niet snel, maar ongetwijfeld eerder dan je lief is, zal de hele wereld prima zonder jou verder kunnen – behalve soms. En dan moet je hopen dat je een leven hebt geleefd zoals dat met zo'n stille, meeslepende welsprekendheid wordt bezongen in Tre ciotole een leven dat met liefde herinnerd zal worden.
